„Rosja vs Stany” etap 6, czyli Biszkek, niedziela i plan na majówkę

Flaga Kirgistanu

Pomnik Manasa, czyli największego bohatera Kirgistanu

Pałac prezydencki w Biszkeku

          Po dość długim spacerze odnalazłem adres, sytuacja że tak powiem śmieszna, bo domofon nie działa, winda nie działa, nikt z lokatorów nie zna żadnego guest house, ale miałem dokładny adres więc ruszyłem z tym moim wielkim plecakiem po schodach pod numer 26. Nawet się nie zmachałem gdy dotarłem na miejsce, a moje zdziwienie było dość spore gdy okazało się że wlazłem na 7 piętro. Jednak chyba te górskie spacery mają jakiś wpływ na moją kondycję.
          Lokum było dość przerażające na pierwszy rzut oka, szare, mroczne, trochę obskurne i jakieś obce, ale w sumie najtańsze jakie znalazłem (450som), więc jakiś plus widziałem. Później się przyzwyczaiłem i oswoiłem, więc było nawet przyjemnie. Po rozmowie z administratorem, okazało się że wszystko działa (domofon, winda) tylko jest awaria prądu co mnie znowu przeraziło, bo cholera wie ile tu na tym końcu świata może taką awaria trwać. Na szczęście okazało się że za parę minut naprawili i wsio robotało, łącznie z Wi-Fi. Wypiłem kawę, i chciałem ruszać do ambasady Tadżyckiej, ale koleżanka z którą akurat rozmawiałem uświadomiła mnie że jest niedziela, co było dla mnie strasznym zaskoczeniem. No nic. Nie pozostało mi nic innego jak ruszyć w miasto. Jako że było wcześnie to wyszło na to że cały dzień kręciłem się po mieście. Spacerowałem po licznych parkach, popijałem kawkę w kawiarni czy jadłem obiad na stołówce, których w Biszkeku jest sporo i można za bardzo rozsądną cenę (ok. 10zł) zjeść porządny dwudaniowy obiad i kompot, czaj, czy kawa, co kto lubi, raj dla globtrotera.
       

W tym bloku znajdował się mój Guest House

Woda z saturatora, to jest ta podróż w czasie…

Cyrk

Koniki pasą się nawet w centrum stolicy

          Następnego dnia z samego rana ruszyłem do ambasady Tadżykistanu, nie kombinowałem za dużo tylko wsiadłem w taksówkę, bo zależało mi na czasie. Co się później okazało całkiem nie słusznie. Na miejscu spotkałem innych innostrońców (dwójkę Argentyńczyków i Szwajcara), zdałem sobie sprawę że ostatni turyści których spotkałem byli w Irkucku, w sumie to nie brakowało mi ich wcale i nawet nie próbowałem z nimi rozmawiać. Tylko od razu ruszyłem do okienka i swoim łamanym rosyjskim podjąłem rękawice z kolejnym posowieckim konsultantem. Poszło bardzo sprawnie i bardzo ładnie, a to dopiero ciekawostka, zawsze trzeba było się nagimnastykować, a tu formularz, zdjęcie i hajs (55dolarów i 100som), za tydzień mogę odebrać wizę. Drugą opcją było 75dolarów i 100som, a za to od ręki wiza, ale mi się nie śpieszyło, bo miałem już w głowie plan na majówkę.
          Wracając z ambasady na piechotę do centrum kupiłem tradycyjny chlebek prosto z pieca, a ten był tak ciepły że parzył w ręce, do tego i tu ciekawostka, serek topiony o smaku czekolady, który walorami smakowymi na kolana mnie nie powalił, a jego smak określił bym raczej jako ciekawy.

Pyszny tradycyjny chleb prosto z pieca…

          Dochodząc do centrum w oddali słyszałem dźwięki grającej orkiestry, gdy doszedłem na głównego placu zobaczyłem co się dzieje. Grała orkiestra, niby to wojskowa, ale dziwna bo mundurowi byli przeplatani z cywilami, po chwili z obu stron placu krokiem paradnym w maszerowali na niego żołnierze, policjanci, celnicy i wszelkie formacje mundurowe. Zaraz zrozumiałem co się dzieję, trafiłem na próbę parady z okazji dnia pobiedy. Jako że sam dzień pobiedy miałem spędzić gdzieś w Pamirze, to chociaż tutaj miałem okazję zobaczyć namiastkę tych legendarnych defilad. I muszę przyznać że mimo iż była to próba, to robiła wrażenie. Próby trwały wiele godzin, ja w pewnym momencie muszę przyznać że się już znudziłem próbami i ruszyłem dalej w miasto, z planem odwiedzenia bazaru.

Wspomniana mieszana orkiestra

Rosjanie też byli…

          Osz Bazar to największy bazar w mieście i chyba największy na jakim do tej pory byłem, spacerowałem na nim dość długo i muszę przyznać że w pewnym momencie się zgubiłem, ale nie był to dla mnie problem bo chodziłem bez celu, a czasu miałem sporo. Niestety nie znalazłem na tym bazarze nic ciekawego, stwierdziłem wręcz że bliskość Chin sprawia iż rynek zalany jest falą Chińskiej tandety i próżno szukać ciekawych znalezisk.
           A jutro rano ruszam nad Issyk Kul, bo sumie plan na majówkę miałem opracowany, międzyczasie złapałem kontakt z Ojcem Remigiuszem, misjonarzem z Polski, który prowadzi nad Issyk Kul ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych. Napisałem do niego maila z pytaniem czy nie znalazł by się kawałek dachu dla samotnego wędrowca, na co dostałem odpowiedź że coś się znajdzie i mogę przyjechać. Czyli majówka nad pięknym górskim jeziorem, czego chcieć więcej. Następnego dnia rano poczłapałem na dworzec autobusowy, który na szczęście miałem bardzo blisko.

Chińszczyzna…

Jedno ze stoisk końskich