„Rosja vs Stany” etap 2, czyli koleją na Sybir

           „Zapamiętaj to, mienia zawot Drakula!”… pierwszy wieczór spędzałem z trzema Rosjanami oglądając film Drakula, zawsze to ciekawie wygląda kiedy ogląda się Amerykańskie filmy po rosyjsku, ale chyba nic nie przebije Indiany Jonsa walczącego w Afryce z hitlerowcami i gadającego po rusku, w Turkmenistanie…
          Dzień 2, na śniadanie 3 kostki Rosyjskiej czekolady na miły początek dnia. Na pierwszym postoju mamy godzinę dla siebie i jest Wi-Fi co mnie bardzo cieszy, mogę dać znać że żyję, a do tego kupić kawę w sklepie, jestem szczęśliwy, mała rzecz a cieszy. Na obiad znowu czerstwy chleb ale dziś na bogato otwieram wołową tuszonkę, spoglądając na nią jestem pewien że gdybym miał psa to on by tego nietknął, na szczęście szybko stwierdzam że w sumie to smakuje nieco lepiej niż wygląda, co działa korzystanie na moje postrzeganie świata, a do tego kubek kawy i aż się ciśnie na usta piosenka K. Bednarka „Takie chwile jak ta, nie zdarzają się zbyt często”.
          Czas płynie bardzo powoli, obraz za oknami w zasadzie się nie zmienia, las, las, kilka domków, las, las, las, łąka, las, domki, rzeczka, las, las, las… albo mi nie dopisało szczęście, albo te wszystkie opowieści o koleji transsyberyjskiej to bujda… nikt nie gra na bałałajce, nikt nie pije wódki, Nie dzieje się nic, przynajmniej dziewuszki ładne… dzień kończę tuszonką z moim już trzydniowym chlebem…
          Dzień 3, Omsk, Nowosybirsk czy Krasnojarsk już sam nie wiem, ale wiem że do celu co raz bliżej, w sumie nie jest źle, ale trochę męczy mnie ta monotonia. Obserwuję wspolpasarzerów i stwierdzam że Rosjanie są stworzeni lub idealnie się dostosowali do podróży, oni nie jadą do celu tak jak my, szybko z miejsca na miejsce, z punktu A do punktu B i dalej, oni żyją w podróży, a w takim pociągu czują się swobodnie jak w domu. Co robi przeciętny Rosjanin gdy wsiada do pociągu? Zakłada kapcie, przebiera spodnie na wygodniejsze i robi herbatę, czyli zachowuje się jak domownik. Na Syberii nigdzie nie jest blisko, drogę liczy się nie w kilometrach, tylko w dniach podróży, czy może w dniach bo to nie podróż, a życie na Syberii, przynajmniej jego część…
          Ostatni fragment trasy mam okazję spędzić w „przedziale” z dwiema mamami, ich pociechami i babciami. Obserwując je, widzę że przeciętny Rosjanin od malutkiego oswaja się z życiem w pociągu, dlatego potem czuje się tak swobodnie, gdzie ja myślę trzy razy przed każdym ruchem, żeby nie wejść w czyjąś prywatność. Tutaj wszyscy jadą na jednym wózku i to dosłownie. Jedno jest pewne w koleji transsyberyjskiej nie ma strefy prywatności… W brew temu co myślałem na początku, kiedy zobaczyłem że będę jechał z dzieciorami, a pomyślałem że „o to dopadł mnie niefart”. Okazało się jednak że był to najfajniejszy etap trasy. Pojeść mogłem, czaju popiołem, pogadać trochę dało radę, a moi małoletni towarzysze skutecznie umilali mi czas.
          Takie to właśnie życie jest przewrotne, cztery dni wydawało mi się mega długo i nie mogłem się doczekać Irkucka, teraz kiedy zagrzałem miejsce spotkałem świetnych ludzi to czas wysiadać. I gdzie tu sens… Za dwa dni powrót do połowy drogi, którą zrobiłem teraz czyli do Omska… 5 194 km koleją, teraz żałuję że nie dalej… może następnym razem…
          Spoglądając na przejazd Transybirem z perspektywy kilku dni po, stwierdzam że żadna z legend się nie sprawdziła i jest mocno przereklamowany, ale co teoretycznie powinno się wykluczać jest niesamowite pod względami o których nikt nigdy nie mówi, jest niesamowity bo można się zbliżyć do ludzi, wysłuchać wielu historii, czy po prostu leżąc na swojej pryczy spokojnie pomyśleć. Specyficzie jest, ale warto.